Izložba radova “Kretanje”

25. jun 2021. godine / 17:00 sati / Moderna galerija

Umetnici Ivan Jovanović, Mihailo Stanisavac i Darko Stojkov predstaviće u petak, 25. juna 2021. godine u Modernoj galeriJI Kulturnog centra zajedničku izložbu naziva “Kretanje”.

Predstavljanje izložbe je u 17 sati.

Iz Kataloga

Jelica Kiso

Godine 2007. napisala sam tekst pod nazivom ‘’Glava, pištolj, glava’’ u kontekstu

tadašnjih radova tri navedena umetnika, u svetlu jednog mogućeg književno-umetničkog obrta.

Insistirajući na velikim pojmovima, pojmovima preobražaja, fatalnosti, smrti, na odnosu

bog(ov)a i čoveka-žrtve, postavljajući pitanje krivice, objašnjavajući ‘’trijalektiku’’ dramski

isprepletenog likovnog upisa u savremeno stvaralaštvo, nakon četrnaest godina, susrećem se sa

najavljenom izložbom istih autora, a različitih simbolički i likovno dozrelih radova koji nam,

ovaj put, pribrajaju naizgled drugačije teme i druge uvide. Vidimo izbor šarenolike

reprezentacije unutrašnjih prostora, kao i uslovljenih kulturnih formata, isto tako, prebacujući

očište, mi vidimo i nevidljivu poveznicu sa prošlim vremenima u linijama razvoja svakog autora

posebno. Jedna od temeljnih odrednica njihovog sveta rada, kao i njihovih novi(ji)h umetničkih

ostvarenja, rekla bih, sadržana je u motivu kretanja.

Osim toga što bismo umetničke radove mogli da odredimo kao jednovremene preseke,

isečke mirovanja, isto tako bismo rad na likovnim odlukama i umetničkom izrazu morali da

shvatimo kao nedeljivo, neopaženo i apstraktno kretanje sa kojim se nižu (misaone) slike, i

životne, i likovne, u razgibanim unutrašnjim kreativnim impulsima koji su svakako, danas, i

suštinski osnaženi; ‘’suština jedne stvari nikada se ne javlja na početku’’, kaže Delez; i ako

uzmemo takvo stanovište u obzir, shvatićemo da su sada odluke i izrazi daleko čvršćih snaga i

višeg razvojnog dometa; priroda razvojne i/ili kreativne inkubacije je logična i očekivana;

priroda inkubacije ili talog iskustva, luda umetnost koja nas opseda ili poziva, koja nas bûdi,

iskorak, ako hoćete, postajući delatni oblik, biva materijalizovana, i to ne u pukom materijalnom

smislu, biva naime naročit trenutak ili poza, kulturološki zabeležen, transcendentan i živ. Uređen

prelazak jedne forme u drugu. Transgresija. Trudovi, porođaj. Cepanje posteljice, prekoračenje,

preko granica ovoga sveta…

Kretanje se očituje i u samim radovima; figure koje panično trče na slici velikog formata

Ivana Jovanovića, stvarnosne scene iz filma na ostalim radovima, kojima se zabeleškom

sublimira kretanje; tzv. kinematografske slike u kojima se sistemski reprodukuje pokret u

funkciji trenutka, ali i kontinuiteta; izvlačenje iz pokreta, izvlačenje iz filma, izvlačenje izvesnih

kritičkih trenutaka koji postaju predmet Ivanovog slikarstva par excellence. Odabrao je scene –

oštrine i krike – doveo ih do njihovog vrhunca, povezao, naime moguće ih je povezati u

pripovedačku celinu, smestiti u narativni poredak večnih poza ili nepokretnih preseka. Kretanje

ovde kao da vraća scene između kojih se ono uspostavlja ka promenljivoj celini. U radovima

Darka Stojkova kretanje se manifestuje u apstraktim oblicima ili formama jakih, unutrašnjih,

naturalističkih, crvenih, čak krvavih lebdećih organa, uslovno rečeno, preseka organa koji plutaju

u tamnoj pozaditi, kao da su delovi nekog većeg organizma koji kao da se dezintegrisao,

rasprsnuo. Polazeći od stare ideje kosmosa, praznog crnog nepoznatog prostora, autor centrira

naš pogled na trenutke implicitnog kretanja lebdećih organa ili tkiva ili mišića, čijim bi se

zamišljenim spajanjem, prišivanjem datih delova (tela), možda, prenosom, stvorila nova celina.

Uhvaćen je onaj trenutak koji se dogodio posle svega; naime, sve što se dogodilo ili što je moglo

da se dogodi, kao da je već prošlo. Promenilo se stanje celine, dakako, ali treba imati na umu da

padovi narečenih delova pretpostavljaju ono drugo što ih privlači, te zajedno izražavaju promenu

u celini koja ih obuhvata. Kretanje je možda najizravnije predstavljeno u grafičkim radovima

Mihaila Stanisavca. Iz crnih uskovitlanih vibrirajućih ‘’oblaka’’, ‘’virova’’, ‘’eksplozija’’,

nabujalih, zavojitih i reaktivnih isparenja, iza prenosa, iz vrtloga u snažnom kontrastu izranjaju

stilizovane figure, životinje, predmeti, koji nisu na istom intenzitetu razdaljine, izražavajući tako

izmene u odnosima, ili još bolje, u suodnosima datih elemenata, koji ni po čemu nisu spoljašnji;

istina, mi vidimo sukob, vidimo strah, mada i više, jedan kvalitativan prenos u kojem koegzistira

i jedno i drugo, i pretnja i nada. Celina kao da se ne može prestaviti, zaista, pa i ne može; mnogi

filozofi smatraju da celina nije data, da je lišena smisla. Bergson zaključuje da se ‘’celina ne

može predstaviti, zato što je ona Otvorenost, na njoj je da se neprekidno menja, jednom rečju da

traje’’. ( Jelica Kiso)

KCGM/GM PRESS

Ostavite komentar

Vaša email adresa neće biti objavljena. Obavezna polja su označena *